User Rating: 5 / 5

Star ActiveStar ActiveStar ActiveStar ActiveStar Active
 

plousios lazaros 1

Η Παραβολή του φτωχο-Λάζαρου αποτελεί μία δραματική αφήγηση για τις αντιθέσεις, αντιξοότητες και αδικίες της ζωής. Ο φτωχο-Λάζαρος, σε κατάσταση ευτέλειας, ατιμέλειας και ανέχειας, συντηρείται από τα αποφάγια ενός ανώνυμου πλουσίου. Μόνη του παρέα τα άλογα κτίσματα, τα σκυλιά που του απαλείφουν τον πόνο και τις πληγές.

Ο Λάζαρος πεθαίνει και εναγκαλίζεται από τον Αβραάμ στην αιώνια χαρά του Παραδείσου. Ο πλούσιος πεθαίνει και υποφέρει τα βάσανα και τα κολαστήρια του σκότους. Τότε αναζητάει τον Λάζαρο για να τον δροσίσει, αλλά είναι αδύνατο να γεφυρωθεί το χάσμα που τους χωρίζει. Παρακαλάει τον Αβραάμ ο πλούσιος ώστε να στείλει τον Λάζαρο και να υποδείξει στους αδελφούς του να μην ζουν όπως κι εκείνος. Ο προπάτορας του υποδεικνύει ότι αν δεν ακούν τον Μωϋσή και τους προφήτες δεν θα ακούσουν ούτε και κάποιον που θα επιστρέψει από τους νεκρούς.

Η παραβολή δεν εποτελεί μομφή για τον πλούτο, αφού και ο Αβραάμ ήταν πλήρης αγαθών, όπως και άλλοι Άγιοι της Εκλλησίας μας. Ο πλούσιος ήταν απαθής προς τον ανθρώπινο πόνο. Γνώριζε τον Λάζαρο αλλά τον αντιμετώπιζε σαν παράσιτο που καθάριζε τα απορρύματα των εορταστικών του εκδηλώσεων. Ακόμη και τα σκυλιά έδειξαν περισσότερη «ανθρωπιά» απ’ ό,τι εκείνος! Και όταν ο πλούσιος παρακαλάει για τον Λάζαρο να προειδοποιήσει τους αδελφούς του, ο Αβραάμ υπενθυμίζει ότι έχουν τον Μωϋσή (τον νόμο) και τους προφήτες (την διδασκαλία) για να τους καθοδηγούν. Και ο Κύριος επέστρεψε από τους νεκρούς, Αναστηθείς και δοξασθείς, και ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να μην μετανοούν. Το ακροατήριο άλλωστε συνδέει την παρομοίωση του φανταστικού «φτωχο-Λάζαρου» με τον πραγματικό Λάζαρο, τον αδελφό της Μαρίας και της Μάρθας και φίλο του Κυρίου μας, που επέστρεψε από τους νεκρούς και δίδαξε μετάνοια.

Δεν υπάρχει χρηματικό ποσό που μπορεί να εξαγοράσει την είσοδό μας στον Παράδεισο. Η τιμή είναι ανιδιοτελής αγάπη και γνήσια καρδιακή πίστη στο Θεό. Τί μπορεί να μάς κάνει να διακόψουμε την διακαή επιθυμία μας για αυτοανάδειξη, φιληδονισμό και αγωκεντρικότητα; Τί μπορεί να μάς οδηγήσει στην αγάπη και στην συμπαράσταση προς τον πλησίον; Είναι δύσκολο να σκεφτόμαστε τους άλλους όταν σκεφτόμαστε διαρκώς τον εαυτό μας. Και στους καιρούς της ικανοποίησης του «Εγώ» γίνεται δυσκολότερο να σκεφτόμαστε τον συνάνθρωπο. Εκτός και αν κάποιος επιστρέψει από τους νεκρούς και μάς το υποδείξει...

+Οικονόμος Νικηφόρος Φακίνος